Onze Mabel is eindelijk bevallen!
Gisterenavond begonnen dan eindelijk de persweeën. Mabel dacht steeds dat ze buiten moest gaan poepen en zat steeds in hurkhouding voor de deur te persen. Maar nee, ze moest helemaal niet naar buiten, er kwam een pup aan! Ik heb haar rustig geïnstalleerd in de werpkist en ik ben bij haar gaan zitten. Dit vond ze erg fijn zo aan haar te merken want ze werd er wat rustiger van. Om 22.44u werd dan eidenlijk de 1e pup geboren; een mooi blenheim teefje! Ik heb even geholpen met het vlies openmaken maar verder heeft Mabel alles zelf gedaan als een perfect moedertje! 
Heel uitbundig werd het kleintje gewassen. de navelstreng doorgebeten en ze ging gelijk op zoek naar mamamelk! 
Na de geboorte van pup 1 werd het rustig. Mabel is gaan slapen, ze had geen weeën. Maar toch wisten we dat er toch nog iets moest komen! Uiteindelijk na 4 lange uren zonder weeën kreeg Mabel weer persweeën. Ze had het erg moeilijk en er zat niet echt schot in.. Op een gegeven mment zag ik een stukje van de aankomende pup, maar toch lukte het Mabel niet om de pup er uit te persen. Uit eindelijk kwam de pup stukje bij beetje iets verder. Toen ik naar het pupje keek, nog steeds niet helemaal geboren, zag ik dat er iets niet in de haak was. Het vlies was van de pup af en ik zag een gigantisch kopje met het tongetje al uit het bekje. Mabel bleef persen en toen was ze ver genoeg zodat ik een handje kon helpen. De pup kwam eruit en…wat was ie vreselijk groot! Zeker een keer zo groot als de 1e pup! Mabel begon te likken, maar na nog geen minuut draaide ze zichzelf weg van hem. De pup zag er ‘anders’ uit. Ook ademde de pup zo goed als niet meer. Sebas heeft toen de dierenarts gelijk gebeld, maar er was geen hoop meer voor de pup.. Hij was niet voorbestemd om te blijven leven.. Ik vond het heel erg. Ik wist dat zoiets kan geboren, dat een pup het niet redt, maar ik vond het zo erg voor Mabel, want ze had het zo vreselijk zwaar gehad! Ze viel ook meteen als een blok in slaap. Toen moest de werpkist verschoond worden, dus mama en 1e pup even op een kussen naast de werpkist glegd. De werpkist was nog niet eens opnieuw ingericht of Mabel liet een gil en hoplá, daar was ineens pup nummer 3! Een blenheim reutje. Ook bij deze pup heb ik het vlies kapot gemaakt, maar ook de navelstreng verbroken. Pupje 3 had wat opstartprobleempjes, dus ging ik aan de slag met wrijven met een handdoek en met een slijmzuigertje het bekje en neusje schoonmaken. En ja hoor, pupje 3 ging helemaal goed toen! Mabel begon weer te wassen en doen, maar iets minder uitgebreid dan met de 1e pup. Ze was echt doodop! Ondertussen was de werpkist weer lekker schoon met nieuwe doeken erin, dus heb ik de 3 lekker geïnstalleerd daarin. De pups gingen op zoek naar de tepels en mama viel in een diepe slaap.. Aangezien Mabel helemaal weer rustig was en ik nix meer voelde, ging ik er vanuit dat dit de laatste pup was en dat bleek later ook zo te zijn.
De pups zijn allebei gewogen en hadden een goed geboortegewicht! De lintjes die ze eerst om hun nekje hadden (rose en blauw ) dragen ze ondertussen niet meer. Ze zijn makkelijk uit elkaar te houden! Ze zijn beiden vreselijk mooi! Knap werk van mama en papa! Papa is trouwens ook trots hoor! Hij neemt graag af en toe een kijkje bij ze.
Nicole is langsgeweest en heeft ‘haar’ pup uitgekozen; het teefje. Nu druk op zoek naar een andere naam, want de naam die ze eerst verzonnen had past niet echt bij een teefje.
Morgen volgen foto’s! (ben even tijdelijk spontaan het kabeltje van de camera kwijt :S )
En nu…ga ik toch eens proberen wat slaap in te halen, want 2 nachten zonder slaap gaat toch wel opbreken!!
